Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Paulina Kędzior. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Paulina Kędzior. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 9 listopada 2010

Wielki Casting JDC, czyli po prostu tańcz w Krakowie

JDC
Ta! Da! Wielki Casting JDC przeszedł już do historii. Wszystko się zgadzało. Faktycznie, było dość wielki – liczba ludzi, która zdecydowała się wziąć w nim udział zaskoczyła mnie totalnie. Spodziewałem się głównie tancerzy z Krakowa, tymczasem bardzo wielu kandydatów było z miast w których JDC ma swoje filie, jak i z miejsc, do których JDC nigdy nawet nie zawitało. Jak widać, potęga Facebooka zbiera swoje żniwo. Nie da się ukryć, że był też Castingiem. W pełni profesjonalnym, zorganizowanym, przemyślanym i przeprowadzonym. No i na koniec był również JDC. Just Dope Castingiem;)
Ale od początku. Na przesłuchanie zdecydowałem się pójść bez większego roztrząsania za i przeciw. Wiedziałem, że chcę iść i wiedziałem po co tam idę. Po to, aby przekonać się jak to jest, aby pierwszy raz stanąć przed tego rodzaju komisją i publicznością i zaprezentować swoją pierwszą solową rutynę. I muszę przyznać, że jestem bardzo zadowolony. Z udziału, ze zdobytego doświadczenia, i z tego że włożyłem porcję pracy w przygotowanie się do niego, bo wiem, że jeślibym tego nie zrobił plułbym sobie później w brodę. Zresztą nie ja jeden. Jestem pewien, że każdy z obecnych tam uczestników wiedział po co się tam pojawił i jaki jest jego cel. Każdy chciał wypaść jak najlepiej i dać z siebie tyle ile tylko się da. Na pewno młodzi (bardzo młodzi:)) tancerze różnili się między sobą pewnością siebie, poziomem, upodobaniami tanecznymi, umiejętnością radzenia sobie ze stresem, ale wszystkich łączył wspólny cel. Dać pokaz na 100% swoich możliwości.
Zanim pierwsi kandydaci dostali się na salę ćwiczeń czekała ich przeprawa przez tradycyjną ankietę, a tych odważniejszych, również krótki wywiad przed kamerą. W rolę redaktora wcielił się Tomek ‘Marchew’ Marchewka, który sprawnie zadawał pytania swoim rozmówcom nie pozwalając na zaplątanie się mówiącego we własnej wypowiedzi. Wszystko to, kamery, ankiety, wywiad i tancerze rozciągający się po kątach, rozgrzewający mięśnie i utrwalający choreografie budziło nieodparte skojarzenia z castingami do You Can Dance. W zasadzie jedyne co różniło casting YCD i JDC to po prostu skala. Cała reszta była już bardzo podobna. Dla wszystkich kandydatów krótka chorografia jazz’owa, uczona w dużej grupie, a następnie prezentowana w pięcioosobowych podgrupach. W drugiej kolejności hiphop dla wszystkich uczestników i te same zasady gry - nauka i występy w mini grupach. Po tym etapie oceniający, Andrzej Starowicz, Paulina Kędzior i Alek Paliński wyselekcjonowali osoby, które przeszły do etapu solówek. W tej części programu każdy z uczestników miał swoje pięć minut (a dokładnie od 40 sekund do 2 minut), podczas którego miał możliwość zaprezentowania się w wybranej przez siebie technice. Ostatni etap był dla wielu (tak- dla mnie również:)), najcięższą próba walki z nerwami i własnym ciałem. Pojawiły się łzy, radość, a nawet kontuzja kolana u jednego z uczestników. Na ten etap warto było czekać, nawet jeśli nie wszystkim dane było wziąć w nim wziąć udziału, a jedynie śledzić wykonanie innych. Można było bowiem zobaczyć wszystko jak na dłoni. Jak dana osoba radzi sobie z kontrolowaniem nerwów i emocji, jaka jest technicznie, jak interpretuje muzykę, jaką ma energię tańcząc i wreszcie jak przyjmuje krytykę. A było na co patrzeć. Pomimo, że dominował hiphop i contemporary to jednak nie było dwóch takich samych występów, każdy wnosił do swojej solówki coś zupełnie innego, coś własnego. Ja osobiście, obserwując występy innych duża uwagę poświęcałem twarzom tańczących. Najbardziej zelektryzował mnie występ dziewczyny, mniej więcej w połowie castingu, która swoim spojrzeniem tak całkowicie weszła w rolę, że wydawać by się mogło, że znajduje się w zupełnie innym miejscu, w innej rzeczywistości… kurcze, miałem dreszcze. Aż chciałoby się zawołać, za wielką Joanną Krupą: Dziefczyno! Tfoje oszy som hipnotajzin!!! Na szczęście zapanowałem nad emocjami i krzyknąłem jedynie w myślach. Nie było mi niestety dane doczekać do końca castingu i tym samym obejrzeć wszystkich prezentacji, bo opuściłem studio chwilę po 23, a casting skończył się ponoć grubo po północy. Nie wiadome są jeszcze jego wyniki (piszę to we wtorek, a listę JDC ma ogłosić w piątek). Wydaje mi się jednak, że każda z osób biorących udział w audycji, powinna czuć się wygraną już za sam fakt przybycia, zmierzenia się ze sobą i z publicznością. jeszcze więcej zyskali Ci, którzy mieli okazję wysłuchać opinii jurorów, bo była to krytyka rzeczowa, konstruktywna i pozbawiona zbędnego lukru. Podsumowując: wszystkim tancerzom amatorom, ale też wszystkim tym, którzy myślą aby kiedyś występować na scenie polecam gorąco udział we wszelkiego rodzaju audycjach, castingach, przesłuchaniach i innego rodzaju występach. ...i chyba nawet lepiej kiedy na początku jest trudno, kiedy są wpadki, błędy i nerwy, bo później kiedy Lady Gaga wykona do Ciebie Telephone, aby poinformować o naborze w kolejnej trasy koncertowej, na casting pójdziesz easy like sunday morning.



sobota, 2 października 2010

StreetDance 3D: brytyjska odpowiedź na Step Up

Żeby być w zgodzie ze słowami wypowiedzianymi przy recenzji filmu Step Up 3D ta recenzja powinna rozpoczynać się identyczną formułką jak tamże. Formułką mówiącą o tym, że film ten normalnym nie jest i według normalnych kryteriów oceniać się go nie powinno. Nie dla normalnych odbiorców został bowiem nakręcony, tylko dla pasjonatów tańca. Tańca w wydaniu You Can Dance i kanału MTV, bardziej niż w wydaniu XIII Wiosny Baletowej i kanału Mezzo. Chociaż może w kilku procentach również i dla nich...

Napisawszy te słowa
Grupa Diversity
Diversity: zwycięzcy Britain's Got Talent w filmie grają samych siebie  
i spełniwszy tym samym warunek konieczny oceny dens filmu, przechodzę do dalszej rozprawki na temat StreetDance'u. I tak sobie myślę... kurcze, czy ten film nie poradziłby sobie przypadkiem BEZ takiego wstępu? O ile Step Up potrzebował handicapu, ponieważ zwykły odbiorca mógłby mieć ataki nudności na widok trójwymiarowych bąbelków na poddaszu lub chwilę konsternacji w momencie zobaczenia strojów 'laserowych' tancerzy w ostatniej scenie, o tyle StreetDance 3D wydaje mi się być całkiem przyzwoitym filmem nawet dla nie tańcomaniaków. Okej, nie mówię, że film stanie na półce obok DVD z kolekcją Woody'ego Allena i filmami braci Coen, ale nie powinien też wywoływać żądania zwrotu pieniędzy za bilet i żalu, że nie poszło się w tym czasie gdzie indziej. Film był porządny. Trzymał się kupy, miał w miarę dopracowaną fabułę, akcję i wyraźnych bohaterów. Ba! Występowały w nim nawet osoby, które naprawdę potrafiły grać co w przypadku takich produkcji jest raczej rzadkością! Świetna Charlotte Rampling grająca Helenę, dyrektorkę szkoły tanecznej Royal Dance School. Osoba idealnie wyniosła, dystyngowana i powściągliwa jak przystało na dyrektorkę szkoły artystycznej (dyrektorka szkoły w serialu Tancerze również nosi na imię Helena – co za zbieg okoliczności:)) Oprócz niej, epizodyczna rola nauczycielki od klasyki - Madame Fleuire, prześmieszna, przerysowana do granic możliwości postać tradycyjnej nauczycielki tańca baletowego nie akceptująca żadnych odstępstw i żadnych zmian w tańcu. A główni bohaterowie? Jak to zwykle bywa w takich filmach. Wybitni tancerze, mocno średni aktorzy. Chociaż i tak, ich gra aktorska wydawała mi się mniej plastikowa niż Barbie i Kena ze Step Up 3D. Może dlatego, że Streetdance 3D jest brytyjski, a przez to bardziej bliski, bo europejski? A może faktycznie byli lepsi? Sam nie wiem. Wiem, że żaden z bohaterów nie irytował mnie szczególnie swoją grą, a wręcz wzbudzali sympatię (bądź antypatię – zły Jay, zły! Niedobry!). Co jeszcze fajnego w StreetDance 3D? Może w końcu coś o tańcu. Taniec w pełni zadowalający. Na najwyższym poziomie, w intensywnej dawce, atrakcyjnej formie no i – co w tego typu filmach nieczęsto spotykane – w większej różnorodności stylów. Główny nacisk, jak sama nazwa filmu wskazuje położony był na style uliczne. Fajnie zaprezentowany został popping, locking, breakdance, newstyle oraz krump podczas tanecznego wykładu grupy głównej bohaterki Carly, uczącej ulicznej kultury tanecznej studentów akademii baletowej. Ale również nie można było narzekać na dawkę tańca modern. Czarnoskóry tancerz współczesny na długo spowodował, wstrzymanie przyjmowania przeze mnie kolejnych porcji popcornu ponieważ moja opadnięta z wrażenia szczęka długo znajdywała się na podłodze. Koleś był niekwestionowanym bogiem tańca, w którym bezgranicznie zakochała się moja współtowarzyszka, postanawiając stworzyć mu ołtarzyk z zapachowymi świeczuszkami zaraz po powrocie do domu. Fakt, że tancerz ten praktycznie nie wypowiedział przez cały film chyba ani jednego słowa dodatkowo dodawał mu uroku, albo nie psuł idealnego wrażenia, które stworzył swoim tańcem. Dobrze przemyślana rola. Co jeszcze... były kicks'y – jak w Step Up. Był brytyjski Moose – jak w Step Up. Były problemy z miejscem do ćwiczeń – jak w Step Up. Nie było na całe szczęście – jak niestety w Step Up – komputerowych, nierealnych, idiotycznych scen w stylu przeskakiwania na jednej ręce pomiędzy umywalkami i futurystyczną battelką w miejskiej toalecie (sic! nie mogę przeboleć tego fragmentu z filmu amerykańskiego). W StreetDance 3D wszystkie sceny tańca były scenami tańca, nie zaś scenami Sci-Fi. Owszem, były pewne ujęcia, zatrzymania akcji i spowolnienia, ale nie animowano tu tancerzy w komputerowym studio jak zawodników w gierkach na PS3, tylko podkreślało fragmenty warte uwiecznienia.


Suma summarum,
Gabe i Tomas - StreetDance 3D
Gabe i Tomas w trakcie powietrznych ewolucji
filmik jest naprawdę przyjemny i wart obejrzenia. StreetDance 3D na plakatach posiada rekomendację Michała Piróga i po oglądnięciu filmu uwierzyłem, że jest to rekomendacja szczera, a nie marketingowa. Osobiście wystawiam więc również temu filmowi rekomendację Sneakers & Pointes i zachęcam do odwiedzenia kin, póki jeszcze w nich leci:)

Aha, i jeszcze na sam koniec. Jeden z moich ulubionych momentów filmu, to scena w której uliczne koty Carly stają na przeciwko tancerzom baletowym Królewskiej Akademii. Normalnie uliczno – sceniczna battelka przy drążku:)))) Zblazowane miny zdegustowanych baletnic wyglądały mi nader znajomo, a cwaniackie gesty i cmoknięcia hiphopowców w full capach również jestem w stanie łatwo odnieść do rzeczywistości:D W rodzimej wersji wyobrażam sobie w tej scenie najlepszą krakowską grupę hiphopową Yummy Crew pod wodzą Pauliny Kędzior, a na przeciw nich tancerki szkolone pod surowym okiem Wacława Niedźwiedzia:) Cóż to byłby za pojedynek... może w StreetDance 3D 2: Pole(s) Dancing :D

...a poniżej fragment filmu z opisywanym powyżej pojedynkiem.

niedziela, 15 sierpnia 2010

Gdzie tańczyć w sierpniu?

Sierpień już w połowie, ale jeszcze parę ciekawych rzeczy zdarzy się w tym miesiącu. Większość ofert krakowskich szkół tańca zdominowana jest teraz przez kursy tańca dla nowożeńców. Gdzieniegdzie odbywają się jednak warsztaty z innych styli tanecznych.

Warsztaty Flamenco z tancerką Rosą Olympią Estrellą odbędą się w szkole tańca La Pasión. Warsztaty rozpoczną się 23.08 i trwać będą do 29.08. Szczegółów dowiedzieć możecie się na stronie szkoły. Z kolei oficjalna strona tancerki z Grenandy znajduje się tu..

Miłośnicy Tanga potańczyć mogą co wtorek podczas Milongi organizowanej w klubie Masada przy ul. Skawińskiej 2. Milonga rozpoczyna się o godzinie 21.oo.

Warsztaty z bardzo specyficznej odmiany tańca współczesnego, mianowicie tańca butoh odbędą się 21 i 22.08 w Hurtowni Ruchu. Zanim jednak ktoś z was zdecyduje się na te warsztaty sugeruję poszukać trochę w necie na temat tego tańca. Jest on na tyle abstrakcyjny, że trudno przyrównać go do jakiejkolwiek innej znanej mi formy tańca... jeżeli w ogóle mogę nazwać go tańcem. Poszukajcie, a sami się przekonacie i wyrobicie własne zdanie. Zainteresowanych warsztatami odsyłam na stonę Hurtowni...

Zwolennikom LA Style, Dancehallu i Contemporary polecam warsztaty organizowane wspólnie przez Paulinę Kędzior i Alexa Palińskiego w dniach 28-31.08 w szkole tańca JDC przy Rynku Głównym 39. Strona warsztatów na FB znajduje się tu.

Warsztaty z Leszkiem Stankiem - byłym tancerzem Śląskiego Teatru Tańca, obecnie między innymi aktorem serialu Tancerze, odbędą się najprawdopodobniej 28.08 w szkole Sempre w Krakowie. Piszę najprawdopodobniej ponieważ oficjalna informacja nie jest jeszcze podana na stronie, dlatego jeśli jesteście zainteresowani warsztatami warto śledzić stronę szkoły.

Ostatnia i najciekawsza moim zdaniem propozycja sierpniowa to warsztaty owiane lekką tajemnicą bo tak na prawdę nie wiele o nich wiadomo. Pojawić się na nich mają między innymi Justyna Lichacy, Anna YouYa, czy Krzysztof Mazur ale czy do nich dojdzie i gdzie będą miały miejsce chyba tylko Bóg jeden wie. Warsztaty mają trwać od 23.08-27.08 i przez 5 dni odbyć się ma 20h tańca w technikach new style, commercial hip-hop, house, dancehall, wacking, voguing, locking i jazz. Jeśli chcecie poznać więcej szczegółów tych atrakcyjnych lecz słabo rozreklamowanych warsztatów skontaktujcie się z organizatorką.


Aktualizacja:
Warsztaty z Justyną Lichacy, YouYą i Krzysztofem Mazurem odbędą sie 23.08-27.08 na osiedlu podwawelskim ul. Komandosów 21
W godzinach od 10:00-14:30
Warsztaty z Leszkiem Stankiem dopiero we wrześniu.

wtorek, 27 kwietnia 2010

Yummy Crew ponownie w In Blanco

W ten czwartek 29.04 Yummy Crew ponownie zaprezentuje swój showcase w klubie In Blanco w Krakowie przy ul. Jagiellońskiej. Jeśli ktoś chciał, a nie miał możliwości zobaczyć dziewczyn w pokazie dancehall i newstyle poprzednim razem to teraz będzie miał okazję.
Link do tego wydarzenia na Facebooku >>>

czwartek, 8 kwietnia 2010

Yummy Crew oraz Roxy FNF w Krakowie

Dziś na początek dnia dwie dobre wiadomości dla fanów hiphopu. Zacznę więc w kolejności chronologicznej. Dziś o godzinie 17.oo w Jazz Dance Center w Krakowie (Rynek Główny 39) odbędą się pierwsze zajęcia z nowym nabytkiem krakowskiej sceny tańca hiphop - Roksaną Saniuk aka Roxy. Roxy mogliście poznać w drugiej edycji YCD lub na zajęciach w FNF gdzie do tej pory prowadziła zajęcia i reprezentowała grupę między innymi w filmie instruktarzowym 'New Style Academy'. Roxy prowadzić będzie zajęcia z hiphop groove, baltimore, gangsta oraz - czegoś zupełnie nowego, przynajmniej na scenie krakowskiej - high heels. High heels to hiphop wykonywany przez płeć piękną jak sama nazwa wskazuje na obcasach. Jeśli chcecie zobaczyć więcej polecam teledysk Beyonce - Freakum Dress, która jak dla mnie jest kwintesencją tego stylu. Jeśli chcecie przekonać się sami jak wyglądać będą zajęcia z Roxi i co dla krakowskiego tańca wniesie jej przeprowadzka do Krakowa to sprawdźcie harmonogram zajęć na stronie Jazz Dance Center i przekonajcie się sami.




Druga radosna wiadomość tego dnia to Yummy Crew Showcase w krakowskim klubie In Blanco czyli występ krakowskiej grupy stworzonej przez Paulinę Kędzior. Yummy zaprezentuje się dziś w dancehallu. Dziewczyny niejednokrotnie występowały już ze swoimi projektami na deskach klubów w całej Polsce, można zatem spodziewać się dobrego show.  Po występie imprezę rozkręci DJ S-Master. Więcej o wydarzeniu możecie przeczytać na stronie facebooka.

Older Posts