Pokazywanie postów oznaczonych etykietą warszawa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą warszawa. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 12 września 2011

Ciało\Umysł - X edycja Festiwalu Tańca Współczesnego 17.09 - 2.10 2011

Ależ ten czas leci. Najbardziej uświadamiam to sobie, kiedy nadchodzą warsztaty, festiwale czy inne okresowe wydarzenia, które przecież przed chwilą się odbyły, a okazuje się, że minął już rok. Tym razem jest tak z Międzynarodowym Festiwalem Tańca Współczesnego Ciało\Umysł, który w tym roku odbędzie się w Warszawie po raz dziesiąty. Festiwalem tym, jak pisałem już w zeszłym roku powinni zainteresować się bardziej świadomi i dojrzali odbiorcy sztuki nowoczesnej... i w tym roku zaczynam utwierdzać się w przekonaniu, że chyba raczej do nich nie należę. Okej, może moje postrzeganie sztuki współczesnej jest płytkie, ale trudno mi się wyzbyć przekonania, że sztuka współczesna wielokroć równa się pokazywaniu gołej dupy na scenie. Jak w zeszłym roku tak i w tym. Już w materiale promującym wydarzenie można zobaczyć mężczyznę wypinającego się gołym zadem do publiczności trzymającego w okół swoich pośladków ramę obrazu. Przekaz zrozumiały, ale ile można? Cycki, dupy i przyrodzenia już były. To szokowanie jest nuuuuudne. Bardziej zszokowało by mnie, gdybym na kolejnym festiwalu nie zobaczył  golasa na scenie wymachującego swoim klejnotami w imię wyższych wartości.

Acha, no i jeszcze jedno. Na Boga, gdzie ten taniec?? Co się stało z tańcem?!! Nie wiem czy festiwal Ciało\Umysł można nazywać jeszcze Festiwalem Tańca Współczesnego czy już może Festiwalem Sztuki Alternatywnej, albo Festiwalem Ruchu. Mam nadzieje, że taniec współczesny w naszym kraju dozna jakiegoś przebudzenia i przestanie iść kierunku całkowitej rezygnacji z tańca na rzecz (bez)ruchu, bez majtek.






wtorek, 21 czerwca 2011

Kongres Tańca - relacja video

Na Youtube pojawiła się relacja video z Pierwszego Kongresu Tańca, który odbył się 27-29.04.2011 w Warszawie o którym pisałem już wcześniej tutaj. Na nagraniu usłyszeć możecie w kolejności wypowiedzi:
Grzegorza Pańtaka - współzałożyciela i wicedyrektora Kieleckiego Teatru Tańca
Jacka Łumińskiego - dyrektora i choreografa Śląskiego Teatru Tańca
Krzysztofa Pastora - dyrektora Polskiego Baletu Narodowego
Joannę Leśnierowską - krytyka tańca
W materiale video zobaczyć możecie też między innymi Romanę Agnel, Sylwię Hefczyńską i wiele innych osób związanych z dziedziną tańca w Polsce.

wtorek, 17 maja 2011

Przegląd choreograficzny Polityki Tańca - Warszawa 20-22.05.2011

Już za kilka dni, między 20 a 22 maja, w Warszawie odbędzie się przegląd prac polskich choreografów i tancerzy w ramach festiwalu o nazwie Polityki Tańca. Wśród prezentujących swoje prace pojawią się między innymi młodzi choreografowie z Krakowa Dominika Knapik, Magdalena Przybysz, a także Anna Brzezińska, Rafał Urbacki i Wojciech Klimczyk.

W programie pojawią się następujące spektakle:
Polityki Tańca


Więcej informacji znajdziecie na stronie organizatora www.politykitanca.ezapisy.pl.

wtorek, 10 maja 2011

Instytut Muzyki i Tańca - Taniec w Internecie

Będzie ciekawie, pomyślałem sobie zasiadając do raportu przygotowanego przez Instytut Muzyki i Tańca zatytułowanego Gry medialne i podtytule – analiza rozwoju cyfrowego rynku informacji o tańcu współczesnym. nie ukrywam, że podszedłem do niego z dużą rezerwą i krytycznym nastawieniem, bo niestety mam dość niepochlebną opinię na temat podejścia i wiedzy instytucji państwowych względem internetu. Jednak po uważnym przeczytaniu raportu Sandry Wilk doszedłem do wniosku, że jest on jednak trafny i rzetelny. Myślę, że nie jedna osoba chętnie skorzysta z informacji tam zebranych przygotowując swoje prace maturalne lub zaliczeniowe na temat tańca:) Pełną treść raportu znajdziecie po kliknięciu tutaj. Zabieram się też powoli do zebrania wszystkich dostępnych mi materiałów w jednym miejscu i dołożenia kolejnej zakładki o nazwie 'Biblioteka'. Kto wiem, może już wkrótce:) 

instytut muzyki i tanca - gry medialne

środa, 27 kwietnia 2011

Kongres Tańca - transmisja na żywo

instytut muzyki i tanca' title=

Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, a technika nie zawiedzie to dziś od godziny 10 rano będzie można na żywo śledzić przebieg Pierwszego Kongresu Tańca. Kongres już za chwil kilka rozpoczyna się w Warszawie. W oknie poniżej będziecie mogli śledzić przebieg tego wydarzenia.



Pierwszego dnia organizatorzy zaplanowali trzy dyskusje panelowe:

10.30 - 12.40
PANEL 1

Etapy rozwoju zawodowego artysty tańca i związane z nimi szanse i wyzwania.

13.40 - 15.40
PANEL 2
Infrastruktura dla tańca - stan obecny, wizje i projekty zmian.

16.00 - 17.00
PANEL 3
Instytucje i sieci tańca: potrzeba, szansa, konieczność?

czwartek, 21 kwietnia 2011

Kongres Tanca - Warszawa 27-29.04.2011

Jacek Łumiński - założyciel,
dyrektor i choreograf Śląskiego Teatru Tańca 
Jak pisałem w poprzednim poście wielkimi krokami zbliża się najbardziej znaczące wydarzenie tego roku, dotyczące polskiego tańca. Przez trzy dni, od 27 do 29 kwietnia osoby związane z tą dziedzina artystyczną będą debatować, dyskutować i ustalać kierunek, w którym zmierzać będzie taniec w naszym kraju.  Spotkanie to jest o tyle istotne, że poza samymi tancerzami i choreografami głos zabiorą również przedstawiciele władzy na czele z Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdanem Zdrojewskim, oraz mediów jak Sandra Wilk - dziennikarka specjalizująca się w promocji tańca współczesnego.


Czytając zapowiedź na głównej stronie Kongresu www.kongrestanca.pl zapowiada się, że dyskusja obejmie  faktycznie najistotniejsze problemu z którymi boryka się taniec w Polsce:

Współzałożyciel i wicedyrektor
 Kieleckiego Teatru Tańca
"Poruszone zostaną istotne (...) tematy jak dostosowanie infrastruktury, polityki kulturalnej oraz wprowadzenie rozwiązań systemowych. Kongres służy także integracji środowiska, rozproszonego w ośrodkach i teatrach na terenie całego kraju i za granicą, oraz pogłębionej analizie sytuacji zarówno artystów, jak i odbiorców tej sztuki. Najistotniejszym zadaniem Kongresu jest diagnoza obecnego stanu oraz potrzeb środowiska tanecznego w Polsce. Uzyskana dzięki temu wiedza stanie się podstawą opracowania strategii rozwoju tańca w Polsce, której realizacji służyć będzie m.in. Instytut Muzyki i Tańca."





Choreograf i inscenizator,
dyrektor Polskiego Baletu Narodowego
Jestem szalenie ciekaw jak przebiegał będzie kongres i jakie przyniesie rezultaty. Czy odbędzie się w typowo politycznym stylu - gdzie każdy będzie przekonywał resztę o swoich racjach i narzekał na swe bolączki, a następnie wszyscy pójdą w swoją stronę? Czy też może uda się zmobilizować i jasno określić swoje cele i potrzeby i jednogłośnie przedstawić je rządzącym? Czy uda się zaszczepić pogląd, że istnieje taki zawód jak profesjonalny tancerz i że powinien on być traktowany na równi profesjonalnym muzykiem z Filharmonii czy aktorem w Teatrze. Już za tydzień będziemy mogli się przekonać...




poniedziałek, 6 grudnia 2010

Tricky LA, Tricky WWA, Tricky KRK...

Warsztaty, warsztaty, warsztaty... chwilę już nie pisałem żadnych relacji ani zapowiedzi ciekawych wydarzeń. A ostatnie dwa weekendy spędziłem przecież na warsztatach i to nie byle jakich:

FNF Tricky LA
FNF Tricky LA 2010
W zeszłym tygodniu usilnie zastanawiałem się jakby tu uchwycić dwie sroki za ogon jeden i nawet jako tako udało mi się tego dokonać. Zależało mi bardzo, żeby wybrać się na Tricky LA do Warszawy i poczuć przedsmak FNF Winter Dance Intensive, tudzież sięgnąć wspomnieniami do FNF Summer Dance Intensive, jak kto woli. Zależało mi też na warsztatach z Marcinem Krajewskim w Krakowie, tancerzem popularnym z roli Mirona w serialu Tancerze, choć o niebo ważniejszym osiągnięciem w jego karierze była zapewne rola Pierwszego Solisty Teatru Opery Narodowej w Warszawie i Pierwszego Solisty Opery Narodowej w Mexico City i Baletu w Monterrey. Chciałem być na tych warsztatach także po to, aby podszkolić nieco swój warsztat, ale chyba bardziej po to aby zobaczyć na żywo jego umiejętności. Ale po kolei...

Tricky LA:


Sohey Sugihara
Hey, hey Sohey!
Na organizowanych już kolejny raz dwudniowych zimowych warsztatach FNF tym razem zaproszeni zostali Tony Czar i Sohey Sugihara. Tonego miałem już szansę spotkać na Summerze, Soheya znałem jedynie z Youtube, i z jego charakterystycznego sposobu wywijania blond brzywą. Tony jak zwykle pozytywny, profesjonalny, innowacyjny i dający masę cennych uwag nawet podczas jednych ledwie zajęć, jakie miałem okazję u niego odbyć. To co osobiście uznałem za najważniejsze to rozróżnianie energii w choreografii i dopasowanie jej do charakteru muzyki, do której się tańczy. Nie można całej piosenki przetańczyć na takiej samej mocy bo widz w pewnym momencie będzie miał przesyt. Należy dawkować napięcie, zmieniać energię, tempo, siłę uderzeń itp. Tak jak z filmami, komedie nie są przez całe 90 minut śmieszne, a horrory nie szargają nerwów widza bez przerwy przez cały seans. Wiem, to jest oczywiste i brzmi jak banał jak się o tym słucha, ale wbrew pozorom, nie jest już tak oczywiste kiedy tańczy się samemu.
A jak u Sohey'a? U niego też miałem możliwość skorzystania z jednej ledwie lekcji, żeby nie spóźnić się na pociąg powrotny do Krakowa. Młody Amerykanin urodzony na Hokkaido zrobił na wszystkich ogromnie pozytywne wrażenie, już samą swą osobowością. Chłopak emanował bez przerwy niesamowicie pozytywną energią, wyglądając przy tym jak postać wyjęta z mangowej kreskówki. Brakowało mi jedynie tego, żeby co jakiś czas do słów, które wypowiadał wtrącił jakieś 'Yatta, Yatta!'. Plusem jego zajęć było na pewno to, że zaoferował nam coś zupełnie nowego (przynajmniej dla mnie). Układ w klimacie, w którym rzadko mam okazję tańczyć. Kroki i charakter ruchu był mi dość obcy przez co wydaje mi się, że i z tych zajęć udało mi się wynieść coś nowego.
A po Soheyu pędęm na Dworzec Centralny. W 30 minut udało mi się dostać na peron i 'wsiąść do pociągu, (nie) byle jakiego', bo całkiem komfortowego i z pełni zaplanowaną destynacją.

Dnia następnego przyszedł czas na zajęcia z Marcinem Krajewskim.


Warsztaty z Marcinem Krajewskim


Baletnik Marcin Krajewski
Z cyklu 'przełamywanie stereotypów' - współczesny solista baletowy -  Marcin Krajewski.
To już totalnie inna bajka, inny klimat, inni ludzie. Z hiphopu, z LA Style'u trzeba było przerzucić się na klasykę i to w czystej formie. Pierwsze pół godziny ćwiczeń przy drążku, które tylko ćwiczeniami przy drążku się nazywały, bo w sali zabrakło niestety tego podstawowego narzędzia kaźni wszystkich baletnic. Trzeba było więc poradzić sobie z wykorzystaniem ścian i parapetów. Później ćwiczenia na środku, szukanie pionu, piruety, fouette (sic!). To ostatnie było już mocno na wyrost, bo większość grupy nie była w stanie zakręcić jednego czystego piruetu. Szkoda, że nie wprowadzono poziomów zaawansowania, bo jedna jedyna baletnica, która była na tych zajęciach mogła poczuć się trochę niewytańczona, natomiast ludzie, którzy z tańcem mieli do czynienia tyle ile wynieśli z serialu na TVP2, po powrocie do domu mogli wpaść w stan niekontrolowanego walenia głową o ścianę. Ja chyba uplasowałbym się gdzieś pośrodku. Ale tak jak wspominałem, szedłem na te warsztaty, żeby obejrzeć na żywo jak wyglądają skoki do sufitu i jak kręci się po 10 piruetów i było mi to dane. Tak, wiem, jeśli chcę zobaczyć taniec, powinienem iść na spektakl, nie na warsztaty. Spoko, jeśli tylko w Krakowie będzie możliwość zobaczenia takich tancerzy na scenie częściej, pierwszy ustawiał się będę w kolejce do kasy. Ale jeśli póki co przyjeżdżają głównie na warsztaty to warsztaty takie wykorzystuję również w charakterze widza:)


I tak oto wyglądał zeszły warsztatowy weekend. Ten z kolei spędziłem pod znakiem Polskiego Teatru Tańca i spektaklu Ohada Naharina pt. Minus 2 oraz warsztatów z Poppingu, które poprowadził Bienio wielokrotny laureat i uczestnik zawodów streetdance'owych. Czyli jak zwykle bardzo różnorodne, ale bardzo taneczne klimaty:) W tym tygodniu postaram się napisać parę słów na temat tego spektaklu bo zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie i zaskoczył kilkoma niespodziewanymi pomysłami.

Na sam koniec wklejam jeszcze po filmiku z każdym ze wspomnianych wyżej tancerzy, żebyście mogli zobaczyć ich w akcji.

Tony Czar - Rabbit Heart



Kyle Hanagami & Sohey Sugihara - Operate



Marcin Krajewski - Les Bourgeois

czwartek, 18 listopada 2010

Leszek Stanek i bezsenność na parkiecie

Mam dziś przyjemność zaprosić was do odsłuchania mojej drugiej już rozmowy z Leszkiem Stankiem. Poprzedni wywiad ukazał się na łamach magazynu Trendy jak również na blogu. Tym razem Leszek zgodził się na rozmowę specjalnie i wyłącznie dla bloga Sneakers & Pointes. Jest to też tym samym drugi wywiad, którego możecie odsłuchać bowiem pierwsza zarejestrowana rozmowa z Wojciechem Terechowiczem pojawiła się tu niecały miesiąc temu.


W pierwszej części wywiadu usłyszycie…
...o tym kto ma fajne buty;)
...o bezsenności na parkiecie
...o zarażaniu tańcem
...o kompozycji, improwizacji i eksperymentowaniu





W części drugiej wywiadu usłyszycie...
...o Zakopane Summer\Winter Dance Camp'ie
...o wyglądaniu w ruchu, wyobraźni i impulsach
...o Studiu Teatru Fizycznego





W części trzeciej wywiadu usłyszycie...
...o STF w Warszawie i dalszych planach ekspansji
...o Bytomiu, Warszawie, Krakowie i Poznaniu
...o newsletterach:)

czwartek, 23 września 2010

Bill Shannon na festiwalu Ciało\Umysł

Bill Shannon i reklama VISA
Bill Shannon podczas nagrania reklamy VISA
Dziś jeszcze wrócę na chwile do festiwalu Ciało\Umysł (który właśnie dzisiaj rozpoczął się w Warszawie). Jak wspomniałem w poprzednim poście na festiwalu pojawi się wielu oryginalnych tancerzy i choreografów. Jednym z nich będzie Bill Shannon - osoba, którą kojarzyłem już wcześniej z reklamy kart VISA, jednak nic ponad to. Część z was może pamięta video, w którym facet o kulach przemierza ulice miasta praktycznie płynąc po chodniku, omijając przechodniów pełnym ewolucji slalomem. Jeśli nie to reklamę zobaczyć możecie tutaj. Tym człowiekiem jest właśnie Bill Shannon, nowojorski artysta / performer z Brooklynu, który urodził się z obustronną patologią stawów biodrowych. Pomimo tego, albo może właśnie „dzięki” temu Bill wypracował unikalny dla siebie sposób poruszania się, który po jakimś czasie stał się jego znakiem rozpoznawczym. Shannon ukończył wydział sztuki na uniwersytecie w Chicago poczym przeniósł się do NYC „aby zanurzyć się w świecie sztuki, tańca i deskorolki, Brooklynu i Manhattanu jednocześnie poszerzając swoje pracę artystyczną o multimedialne środki przekazu, instalacje, choreografie grupowe i przedstawienia teatralne”.


Poniżej kilka ciekawszych zdań, które wyłowiłem z wywiadu z Shannonem (tłumaczenie własne).

„Jeśli chcecie, możecie nazywać to tańcem, ale jako dzieciak wcale nie myślałem o tym, żeby tańczyć. Moim celem było pokonanie schodów w taki sposób aby nikt mnie nie widział. Robiłem to w dziwną metodą, dziwną techniką, dziwnym stylem ale nigdy tego nie określałem i nie nazywałem w żaden konkretny sposób – i wciąż nie nazywam."

„Wyobraźcie sobie jak ludzie za każdym razem widząc mnie mówili „przykro mi”, „bardzo mi przykro”, „och, tak mi przykro”. Po jakimś czasie takie coś może wywrzeć na tobie naprawdę mocny wpływ.”

„Weźmy na przykład skateboarding lub b-boying. Żadne z nich nie ma tak naprawdę sztywnej formy, chodzi w nich głównie o twój indywidualny styl, własny sposób wykonania. Kiedy jedziesz na deskorolce ulicą, nie robisz tego w dokładnie ten sam sposób, w jaki robi to druga osoba. Wykorzystujesz otoczenie w najlepszy sposób jaki potrafisz i dostosowujesz do tego swoje umiejętności i możliwości.”

W Warszawie Billa Shannona będzie można zobaczyć podczas dwóch występów. Spektakl „Spatial Theory” odbędzie się w Teatrze Imka 02.10.10 w sobotę o godzinie 20:00. Będzie to, jak zapowiadają organizatorzy, solowy pokaz multimedialny w czterech aktach, komediowy i prowokacyjny zarazem będący ilustracją dokumentującą osobiste poszukiwania w dziedzinie performance'u ulicznego.
Projekt drugi, o nazwie Bench będzie już w czystej formie performance’m odbywającym się na ulicach Warszawy. „Wędrujące przedstawienie” na bieżąco rejestrowane będzie za pomocą minikamer, zamontowanych na stroju Billa. Niestety na stronach festiwalu nie napisano jakie ulice przemierzał będzie artysta z Brooklynu:)

Poniżej zobaczyć możecie jedną z zarejestrowanych ulicznych podróży Billa Shannona.

wtorek, 21 września 2010

Ciało\Umysł - Festiwal Tańca Współczesnego

Już 23 września w Warszawie rozpocznie się dziewiąty festiwal tańca współczesnego Ciało/Umysł. Wydarzenie to po raz kolejny sprowadzi do stolicy wybitnych i ekscentrycznych tancerzy oraz choreografów z całego świata. Festiwal zapewne wzbudzał będzie spore zainteresowanie choćby ze względu na niecodzienne pokazy przełamujące ograniczenia fizyczne jak i bariery społeczne. Ten festiwal z pewnością kierowany jest bardziej do widza o dużej dojrzałości i wrażliwości niż zwykłego entuzjasty tańca. Na tego typu imprezach taniec (ruch) jest bowiem dodatkiem służącym do wyrażenia czegoś głębszego niż same wrażenia estetyczne. Z resztą zobaczcie sami…


Ale wspominam o tym festiwalu również z innego powodu. Dziś po raz trzeci natknąłem się  na informację na jego temat, tym razem w postaci wywiadu z organizatorką Edytą Kozak. W rozmowie z magazynem Metro, wypowiedziała ona zdanie, które bardzo przypadło mi do gustu bo pokrywa się z moimi oczekiwaniami względem ewolucji i przenikania się gatunków tańca. Poniżej cytat z dzisiejszej gazety:
Metro: Mocno akcentowany na festiwalu będzie też hiphop. To wasz ukłon w stronę masowego widza i popkultury?

Edyta Kozak: Hiphop jest dla mnie jak balet klasyczny. Rządzi się podobnymi prawami – prezentuje ściśle określony kanon, ruchy mają swój precyzyjny kod i hierarchię. Oczywiście podeszłam do tego dość przewrotnie i na festiwalu zobaczymy „japoński spirytualistyczny hiphop” czyli artystę Kentaro. Będzi też wspomniany już Bill Shannon, który nie uprawia klasycznego hiphopu, a raczej rodzaj ulicznego tańca na kulach”

Cieszę się, że dyrektor festiwalu tańca współczesnego ma takie właśnie podejście do hiphopu, i że widzi dla niego miejsce na deskach teatru. Bardzo często zdarza się, że tancerze i choreografowie, nawet Ci stosunkowo młodzi, zamknięci są na jeden gatunek tańca, a im bardziej jest on powiązany ze sztuką (klasyka, współczesny) tym bardziej ich szowinizm względem innych gatunków tańca jest widoczny. Mam nadzieję, że już za kilka lat w polskich teatrach będzie można zobaczyć wiele przedstawień, w których taniec będzie obecny w najróżniejszych jego formach i wymiarach…

… ok., żeby tymi marzeniami w stylu Johna Lennona nie wznosić się zbytnio na wyżyny patosu (czego nienawidzę) schodzę na ziemię z czymś lżejszym czego  - założę się -  nie zna żaden z czytelników mojego bloga :) echhh, dirty, dirty south... :P




wtorek, 29 czerwca 2010

Wywiad z Laure Courtellemont - Ragga Jam

Antoni Sikora: Jednym z najbardziej oczywistych i najczęściej powtarzających się pytań również wśród uczestników warsztatów jest pytanie czym jest Ragga Jam i czym różni się od Dancehallu jeśli w ogóle

Laure Courtellemont: Ragga Jam wywodzi się od 'reggae dancehall'. Afrojamajskiego street dance, przystosowanego do nauczania. Inspiracją dla stylu były ruchy wywodzące się z tańców afrykańskich oraz reggae. Ragga Jam jest tym, w jaki sposób postrzegam i wyrażam kulturę reggae dancehall, tworząc choreografie i jednocześnie zachowując autentyczność i esencję tego tańca. Poza samym tańcem poprzez Ragga Jam chcę przekazać również ogromny szacunek jakim darzę kulturę jamajską.

Antoni Sikora: Ale czy nie łatwiej byłoby jednak nazwać twój gatunek np. Ragga Dancehall? Gatunek mniej więcej od początku tego milenium zyskuje ogromną popularność na świecie między innymi dzięki takim artystom jak Beenie Man, Elephant Man czy Sean Paul?

Laure Courtellemont:: Nie,  ponieważ nie pozwalają mi na to wartości, które są dla mnie tak istotne. Nie mam prawa do używania nazwy dancehall ponieważ nie urodziłam się na jamajce, mój kolor skóry nie jest czarny, ta muzyka nie była tworzona przez moich przodków. Powtarzam, ragga i kultura jamajska to wartości bardzo mi bliskie, szanowane i podziwiane przeze mnie, jednak nie wywodzę się z nich. Używanie nazwy stworzonej przez inną kulturą byłoby zwykła kradzieżą i brakiem poszanowania. Druga rzecz to, aby używać jakiejś nazwy trzeba być świadomym odpowiedzialności jaką się na siebie bierze. Jeśli decydujesz się uczyć innych ludzi jednocześnie uznajesz się za eksperta w danym temacie.  Ja biorę pełną odpowiedzialność za Ragga Jam, bo sama ten gatunek stworzyłam. Dancehall to kultura bardzo głęboka i obszerna. W ragga jam nie wykorzystuję wszystkich elementów w niej występujących.

Antoni Sikora: Jakich na przykład?

Laure Courtellemont: Dancehall jest stylem bardzo seksualnym dla europejczyka może wydawać się wręcz wyuzdany. Wiele elementów wykonywanych w jamajskich klubach wygląda często jak dwie osoby uprawiające seks w miejscu publicznym. Dla nas to gorszące dla nich jest to zupełnie normalne. Musisz zrozumieć, ja w pełni zdaje sobie, że tego typu ruchy są nieodłącznych elementem kultury ragga dancehall, jednak nie są one bliskie mojej wizji świata i moim przekonaniom. Szanuję je jednak, w ragga jam takich elementów nie znajdziesz.

Antoni Sikora: No tak, ale przecież każdy wie, że seks się sprzedaje. Wystarczy spojrzeć na losowo wybrany teledysk w MTV. Czy miałaś w swojej karierze sytuacje, w których jako choreograf jamajskiego stylu tańca zostałaś poproszona o stworzenie układów takich o których wspominasz wyżej?

Laure Courtellemont: Oczywiście. Kilka lat temu poproszono mnie o przygotowanie choreografii do teledysku francuskiej grupy muzycznej. Zgodziłam się dając warunek, że sama ustalam ubrania, w których wystąpią tancerki. Producent początkowo się nie zgodził, jednak po tym jak zauważył, że nie pójdę w tej kwestii na ustępstwa wyraził zgodę. Przygotowałam więc choreografię godząc się na ubranie dziewczyn w seksowne topy jednak nie pozwalając na świecenie gołymi tyłkami w moim układzie. Kiedy zobaczyłam końcowy efekt w postaci videoclipu doznałam szoku. Producent zgodnie z umową wykorzystał mój układ i moje tancerki płacąc nam za to umówioną stawkę. Jednak postawił również na swoim do innych scen wykorzystując dziewczyny które w skąpych mini prężyły się przy samochodzie obmywając go pieniącymi się gąbkami kręcąc przy tym tyłkami na wszystkie strony. My postawiłyśmy na swoim i dostałyśmy za to pieniądze. One prawie nagie wdzięczyły się przed kamerą za darmo. Smutne.

Antoni Sikora: W swojej wieloletniej karierze choreografa spotkałaś się pewnie z wieloma tego typu trudnymi wyborami lub sytuacjami, w których musiałaś udowodnić swoje przekonania i zasady.

Laure Courtellemont: Owszem, sytuacji takich było i pewnie jeszcze będzie miało miejsce całkiem sporo. Jedna z takich historii, która utkwiła mi w pamięci to czas kiedy pojawiłam się w studio Broadway Dance Center w Nowym Jorku gdzie miałam prowadzić zajęcia z ragga jam. Biała kobieta ucząca gatunku tańca pochodzącego z Jamajki wygląda, bardzo podejrzanie. Rozumiem to w pełni, dlatego tym bardziej staram się udowadniać, że kulturę tą traktuję z powagą i szacunkiem.  W studio BDC podeszła do mnie czarnoskóra choreografka o imieniu Luam i z dużą podejrzliwością zapytała mnie czy to ja jestem tą kobietą, która uczy dancehallu. Odpowiedziałam, że tak, powiedziałam w jakich godzinach prowadzę zajęcia i zaprosiłam aby przyszła obejrzeć. W podanym terminie Luam pojawiła się i obserwowała z boku przebieg lekcji. Po zajęciach podeszła do mnie i zaproponowała mi prowadzenie za nią zastępstwa w następnym tygodniu kiedy nie mogła być obecna. Zaufała mi, co znaczyło dla mnie niesamowicie dużo. Po pewnym czasie jednym z efektem mojej pracy w BDC było stworzenie wraz z Luam wspólnej choreografii Ragga Jam, którą Luam umieściła na swoim profilu na kanale Youtube. Wiem, że jeszcze nie raz będę miała sytuację kiedy będę musiała udowadniać moje kompetencje i mój stosunek i wiedzę o kulturze tańca, który uprawiam, ale wiem, że tak powinno być i zgadzam się na to w pełni.

Antoni Sikora: Ragga jam prezentowałaś i nauczałaś w niezliczonej ilości krajów, poznałaś już więc ogromną liczbę tancerzy z różnych stron świata. Czy zauważasz jakieś różnice pomiedzy tancerzami ze Stanów, z Francji, Niemiec, Hiszpanii, a między tymi z Polski?

Laure Courtellemont: Tak, oczywiście! Są kraje w których taniec to nierozłączna część kultury (Brazylia), i ludzie nie martwią się tam o swoje ciała. Słońce i plaża! Całkowita wolność! Szczęście! Są też kraje, w których taniec traktowany jest jako PRAWDZIWA praca i szanowana forma aktywności. Takie kraje to na przykład USA. Inne mają tak zimny klimat i pogodę, że stosunek do własnych ciał jest w tych krajach dużo bardziej nieśmiały, wstydliwy. Nawet jeśli widać w nich wielką motywację to jednak podróż dla takiego tancerza aby dotrzeć do DANCEHALLU jest bardzo długa i trudna.
Polska to kraj wybuchowy… i wyczuwalna jest tu ogromna chęć poznawania i uczenia się. To jest wspaniałe i bardzo przyjemne. Polskim tancerzom potrzebna jest większa wiedza, zdobycie większej ilości informacji o tańcu, a później… to będzie doskonałe miejsce do tańczenia. Uwielbiam uczyć w Warszawie ze względu na olbrzymią uprzejmość i szacunek jaką Polscy tancerze dają w zamian za to co otrzymują od nauczyciela.

Antoni Sikora: Na koniec chciałbym zapytać o jakieś wskazówki lub porady dla młodych tancerzy w Polsce. Co robić i jak aby z dnia na dzień stawać się coraz lepszym i jak osiągnąć sukces w tańcu?
[I would like to ask you for any guidelines or advice for young dancers in Poland? What to do to become better and better every day and how to achieve success in dance?

Laure Courtellemont: SŁUCHAJCIE MUZYKI! To podstawa! Muzyka jest kluczem I to muzyka tworzy taniec. MUZYKA KAŻDEGO DNIA!!!!



Wywiad nie powstałby bez pomocy nieocenionej Agnieszki Boty, która usilnie i wytrwale stara się wprowadzić Ragga Jam na Polskie parkiety:)


Wywiad ukazał się na łamach czerwcowego  numeru Trendy Magazyn.

sobota, 29 maja 2010

Ragga Jam 2010 - relacja z warsztatów

Fatou Tera
Siedząc w pociągu relacji Kraków Główny – Warszawa Centralna zaczęły nachodzić mnie obawy. No dobrze, zobowiązałem się napisać reportaż z warsztatów Ragga Jam odbywających się z Laure Courtellemont 25-26 kwietnia w Warszawie ale co jeśli nie będę miał tak na prawdę o czym pisać? Ot, zrobiliśmy kilka choreografii, parę ćwiczeń poprawiających technikę, nauczycielka zwracała uwagę na to i na to. Tyle. Nie byłaby to zbyt porywająca relacja i pewnie jako odbiorca ziewnął bym dwukrotnie po przeczytaniu pierwszego akapitu i przeszedł do następnej strony. Jednak po powrocie do domu i przeanalizowaniu tego czego doświadczyłem przez te dwa dni byłem spokojny, że na brak tematów do pisania nie mogę jednak narzekać. Przeciwnie, chwyciłem się za głowę bo gdybym chciał zrelacjonować wszystko co podczas tych warsztatów miało miejsce musiałbym spisać nie artykuł, a książkę. Teraz więc największym wyzwaniem będzie zebranie najważniejszych i najciekawszym według mnie elementów programu tych dwudniowych warsztatów i spisanie ich na tyle zwięźle na ile potrafię. Okej, zatem podejmuję się wyzwania i zaczynam...

Good Morning Poland

Czy takie zdanie padło na początku mogę się jedynie domyślać ponieważ pierwsze 30 minut warsztatów spędziłem na dokończeniu podróży PKP wydostaniu się z labiryntu Dworca Cenralnego i dostaniu się na właściwe miejsce.
Po tym jak już dotarłem gdzie trzeba przekonałem się, że Laure Courtellemont przybyła do Polski z jeszcze większym wsparciem niż ostatnio. Z Laure miałem bowiem okazję spotkać się już na poprzednich warsztatach w grudniu kiedy to również na dwa dni odwiedziła nasz kraj wraz ze swoją nieodłączna asystentką Audrey Bosc. Ta druga mimo, że pozostająca na drugim planie jest nieodzownym elementem projektu Ragga Jam. Stanowi wyraźne oparcie i pomoc dla Laure i jej obecność na Sali jest zawsze cennym elementem wzmacniającym jakość warsztatów. Z wymienioną dwójką na warsztaty przyjechały również dwie inne przedstawicielki Ragga Jam – Fatou Tera (Francja) i Vittoria Paccotti (Włochy) oraz osobisty DJ projektu Ragga Jam - SamOne, który od samego początku choreograficznej kariery Laure współpracował z nią, można więc powiedzieć, że Ragga Jam jest więc po części jego dziełem. Uczestnicy warsztatów również stanowili mix wielonarodowościowy. Była na nich bowiem para z Luxemburga, najwięksi fani Laure podążający za nią na każde europejskie warsztaty oraz tancerz z Brazylii.



Warm up

Po powitaniach, informacjach organizacyjnych i odnalezieniu swojego miejsca na Sali warsztaty rozpoczęły się. Jedną z większych zalet Laure jest jej ogromna charyzma i umiejętność zainteresowania ludzi zajęciami i tematami, o których mówi. Pierwszy raz w życiu spotkałem się z warsztatami tanecznymi podczas których jakieś 25-30% zajęć poświęconych było… teorii. Dwa dni zajęć od 9 rano do 19 wieczorem prowadząca podzieliła w taki sposób aby intensywne i wyczerpujące fizycznie godziny przeplatały się z sesjami tematycznymi, podczas których uczestnicy mieli szanse złapać oddech jednocześnie dowiadując się więcej na temat ragga. A temat był obszerny i niezgłębiony. Przedstawicielka polskiego Ragga Jam Agnieszka Bota zadbała o materiały dydaktyczne dla wszystkich uczestników warsztatów i zanim jeszcze zaczęliśmy się ruszać każdy z nas otrzymał małe kompendium wiedzy na temat Ragga Jam. A w nim zagadnienia, fakty i hasła takie jak: Jamajka, Etiopia, Ragga, Reggae, Dancehall, Bob Marley, DJ Kool Herc, Selecta, itp. itd. Muszę przyznać, że takie podejście do tematu tańca jest dla mnie bardzo przekonujące, wyraża bowiem głęboki szacunek do tematu. Jeśli chcesz być artystą plastykiem warto dowiedzieć się czym jest impresjonizm a czym kubizm. Jeśli chcesz być wirtuozem instrumentów klawiszowych warto poznać czemu Chopin jest tak doceniany i podziwiany na całym świecie. Jeśli chcesz tańczyć konkretny styl tańca, a nie jedynie bezmyślnie wykonywać sekwencje ruchów musisz wiedzieć skąd dany gatunek się wywodzi i jaka jest jego historia. Laure wielokrotnie podczas warsztatów przypomniała nam o tym czasem większym lub mniejszym naciskiem, czasem bardziej emocjonalnie a czasem przekornie. Przypomniała nam, a raczej wypomniała, sytuację z poprzednich warsztatów, która jak twierdziła, nie dała jej spać w nocy, kiedy to po pokazaniu nam klasycznego hiphopowego kroku noszącego nazwę ‘running man’ ludzie na Sali odpowiedzieli, że krok nazywa się ‘oldschool’. Ten śmieszno-smutny przykład uświadamia nas jak mierny poziom nauczania hiphopu był \ jest praktykowany w wielu szkołach tańca w naszym kraju. Obowiązkowym elementem nauczania tancerza jazzu lub tańca współczesnego, są zawsze wszystkie pozycje klasyczne rąk i nóg, jette, plie, battement tendu i tak dalej. 90% ‘nauczycieli’ hiphopu w szkołach tańca przy fitness klubach nie zna w ogóle historii gatunku, a kroki w swoich układach kopiuje z youtube lub teledysków. Ale, ale, pozostawiam rozprawkę nad stanem polskiego hiphopu na inny i wracajam do tematu ragga jam. Podsumowując ten blok warsztatów, byłem z niego bardzo zadowolony bo wzbogacił moją wiedzę na tyle, żeby nie czerwienić się kiedy ktoś zapyta mnie co i dlaczego tańczę.



Let’s dance

Tak jak pisałem zajęcia ruchowe przeplatały się z zajęciami teoretycznymi, jednak aby w miarę uporządkować ten artykuł nie relacjonuję warsztatów w sposób chronologiczny lecz tematyczny. Muszę przyznać, że stylistyka ragga jam Laury pasuje mi w 100%. Zawsze lubiłem dancehall , nigdy jednak nie mogłem przekonać się do tańczenia go na zajęciach, a raczej do swobodnej bujanki na klubowych parkietach. To co zniechęcało mnie najbardziej w rodzimym dancehallu to całkowite zdominowanie i sfeminizowanie tego gatunku. Kwintesencją dancehallu w Polsce to Dancehall Queen Contest, w którym 80% ruchu to shake’i i bounce kręcenie pośladkami we wszystkich płaszczyznach, czyli ta niegrzeczna, bardziej ‘derrrty’ część tańca. (Żeby nie było, wiem, że w tym roku po raz pierwszy w konkursie była również kategoria Dancehall King, nie wiem jednak jakie było zainteresowanie i poziom, bo nie byłem obecny na konkursie. Ponadto nie mam też nic przeciwko brudnej odmianie dancehallu z perspektywy widza). Kiedy więc zobaczyłem Jam Laury w zupełności pozbawiony tych elementów w formie bardziej tradycyjnej, oldschoolowej i w mojej opinii, znacznie bardziej męskiej moja radość była wielka. Myślę, że będzie możliwość zobaczenia choć części układów autorstwa Laure, Audrey i Fatu bo wszystkie rejestrowane były oficjalną raggadżemową kamerą, zapewne w celu umieszczenia ich docelowo na oficjalnej stronie projektu. Poza chorełkami, których przez dwa dni udało nam się zrobić około pięciu, sześciu wykonywaliśmy również ćwiczenia charakterystyczne dla jazzu i klasyki czyli tak zwaną ‘przekątną’. Z jednej na drugą stronę Sali przechodziliśmy wykonując określoną sekwencję dancehallowych ruchów wcześniej poznając \ podając nazwę każdego z nich. Na tym punkcie Laure była bardzo wyczulona (najwyraźniej chciała ustrzec nas przed sytuacją, kiedy to za parę lat inny nauczyciel ragga zapyta nas o jakiś krok a my z dumą nazwiemy go na przykład ‘densholem’.


Laure Courtellemont

And stretch

Zakończenie warsztatów zwieńczone było zapowiadaną wcześniej wielokrotnie i wywołującą duże emocje audycją. Podczas niej Laure miała zdecydować, kto z pośród startujących kandydatów mógłby zostać ambasadorem marki Ragga Jam i co za tym idzie być oficjalnym przedstawicielem tego gatunku w Polsce. Casting dla części startujących był czymś dobrze znanym, dla innych zaś zupełnie nowym doświadczeniem co widać było przy początkowej konsternacji niektórych uczestników. Poziom startujących tancerzy (jeśli dobrze pamiętam było ich jakieś siedem, osiem osób) był całkiem wysoki, jednak poza tańcem musieli się oni wykazać także, a może głównie umiejętnością uczenia i prowadzenia zajęć, oraz – co okazało się być elementem decydującym – zgodnością metodologiczną z tą uskutecznianą przez Laure. W efekcie tego, przy moim dużym zaskoczeniu – bo miałem przynajmniej jedną faworytkę – choreografka nie zdecydowała się w tym roku na żadnego z kandydatów, zapowiadając możliwość ubiegania się o tytuł w przyszłym roku na kolejnej konwencji Ragga Jam w Polsce. W sumie można zrozumieć jej przesłanki, ponieważ jeśli jest się autorem projektu, który tworzy się i rozwija nieprzerwanie przez kilkanaście lat to traktuje się go z rozsądkiem i ostrożnością. Oczywistym jest więc, że jeśli chce się przekazać tą markę innej osobie to musi być to osoba, co do której kompetencji nie ma najmniejszych wątpliwości. Dodatkowo tytuł, który zdobywa się z wysiłkiem przynosi większy prestiż więc jeśli za rok któremuś z kandydatów uda się go zdobyć sukces tej osoby będzie jeszcze większy.


Agnieszka Bota 2

See you next year…

Konwencja Ragga Jam odbyła się w Polsce po raz pierwszy jednak ze względu na duże zainteresowanie gatunkiem pewnym jest, że za rok odbędzie się kolejna edycja dwudniowego intensywnego szkolenia. Jeśli chcielibyście sięgnąć po więcej informacji na temat Ragga Jam dowiedzieć się czegoś o oddziałach i choreografach na świecie, o gatunku, historii, muzyce, kulturze itp. polecam poniższe strony:

Polska strona Ragga Jam: http://raggajampoland.pl

Na sam koniec chciałbym wspomnieć o osobie, której należą się wyrazy uznania za wysiłki wprowadzania Ragga Jam do Polski, która zorganizowała tegoroczną konwencję i która ma największą wiedzę na temat projektu Laure Courtellemont. Agnieszka Bota, bo o niej mowa prowadzi oficjalna polska stronę projektu możecie więc się z nią skontaktować przez stronę lub Facebooka i zapytać jak wyglądają dalsze plany Ragga Jamu w Polsce.



Artykuł pojawił się na łamach majowego wydania Trendy Magazyn.

piątek, 21 maja 2010

Hip Hop Groove Festival: day one


Jestem po pierwszym dniu warsztatów, pobudce o 6tej rano i prawie 5h treningu, więc nie będę się rozpisywał, aby zaoszczędzić jeszcze trochę sił na dowleczenie się pod prysznic. Musiałem jednak napisać, żeby nie wyleciały mi z głowy moje zanadto ulotne przemyślenia.

1.HipHop Groove Festival nie bez powodu zawiera w nazwie słowo GROOVE. Bez groove'u nie ma bowiem prawdziwego hiphopu. Nie za bardzo wiem jak to określić, a w googlu nie mogę na szybko znaleźć żadnej definicji. Groove w tańcu hiphop to mniej więcej to samo co Jack w tańcu house. No i wszystko jasne:) Jeśli pomimo tego klarownego wyjaśnienia definicja jest wciąż potrzebna to spróbuję stworzyć jakąś po prędce (a jeśli ktoś z was podeśle mi lepszą to z chęcią ją opublikuję).

Groove to najbardziej naturalny intuicyjny ruch wykonywany podczas słuchania muzyki hiphop, a na którym bazuje cała masa ruchów hiphopowych. Groove to falowanie całego ciała poczynając od głowy przez korpus aż po miednicę. W jedną i w drugą stronę. Do przodu lub do tyłu. Wykonywane regularnie do rytmu. Groove jest cholernie istotnym elementem hiphopu i zauważy to każda osoba obserwująca dwóch ludzi tańczących hiphop jednego z groove drugiego bez. Ten drugi może wykonywać 'zestaw ruchów' sle bez groove wygląda sztywno, nienaturalnie... po prostu suuuuuabo:)

Wracając zaś do festiwalu – 2 z trzech warsztatów na których byłem skupiały się właśnie w okół techniki i feelingu. Na pierwszym nie było choreografii, na drugim była sklecona na prędce, ale nie o to chodziło. Chodziło o to, aby tańcząc hiphop tańczyc go tak jak należy. Jestem więc cholernie zadowolony z warsztatów, bo w Polsce to rzadkość aby, ktokolwiek skupiał się na technice stylów ulicznych. Big up A-train. Big up Razzle Dazzle.

2.Miał być punkt drugi (bo skoro włączyłem wypunktowanie pisząc punkt poprzedni – musiałem mieć w głowie coś jeszcze)... niestety siły psychofizyczne całkiem mnie już opuszczają więc może jutro przypomnę sobie co to było i rozpocznę nowy wypunktowanie z nadzieją, że uda mi się dojść z nim trochę dalej.

Older Posts